Skip to content
Администрацијата на Доналд Трамп е блиску до договор со Венецуела со кој американски компании би добиле долгорочен пристап до дел од огромните нафтени резерви на земјата, а произведената нафта би имала гарантиран пласман во САД. Во преговорите се опфатени 17 нафтени полиња.
Според извори запознаени со разговорите, една од опциите е американската влада да обезбеди право на користење на одредени полиња, а потоа преку аукции или тендери тие да им бидат доделени на американски производители.
Меѓу локациите за кои се преговара има неразвиени полиња во нафтениот појас Ориноко и постоечки полиња околу езерото Маракаибо. Со дел од нив моментално управуваат компании поврзани со кинески капитал.
Венецуела располага со најголемите докажани резерви на сурова нафта во светот. Според американската Администрација за енергетски информации, тие се проценуваат на околу 303 милијарди барели, приближно 17 проценти од светските резерви. Најголем дел се состои од тешка и екстра тешка нафта од појасот Ориноко, чие производство бара значителни инвестиции и современа технологија.
И покрај резервите, венецуелското производство со години е далеку под потенцијалот. Во моментов земјата произведува околу 1,25 милиони барели дневно, додека старата инфраструктура, недостигот од инвестиции и проблемите во државната компанија PDVSA го ограничуваат побрзото зголемување на производството.
Планот на Вашингтон доаѓа во период кога САД бараат дополнителни и постабилни извори на сурова нафта. Американската администрација истовремено се соочува со високи цени на горивата и значително намалени Стратешки нафтени резерви, кои моментално содржат околу 290 милиони барели, или околу 41 отсто од нивниот капацитет.
Дополнителен притисок создава и нестабилноста на Блискиот Исток. Војната со Иран годинава сериозно ги наруши глобалните текови на нафта и ги зголеми цените на американските бензински пумпи, што станува и политички проблем за Трамп пред изборите за Конгресот во ноември.
Сепак, договорот со Каракас може да отвори сериозни правни прашања.
Венецуелскиот устав и законодавството традиционално ја задржуваат контролата врз клучните нафтени активности во рацете на државата, а директниот закуп на полиња не е стандардно предвиден. Поновите реформи, сепак, овозможуваат заеднички вложувања и договори за поделба на производството, што би можело да биде основа за новиот модел.
Паралелно со преговорите, американската компанија SLB веќе склучи договор со PDVSA за пристап и дигитализација на клучните податоци за венецуелските нафтени полиња, што дополнително ја отвора вратата за идни американски инвестиции.
Според Reuters, американскиот секретар за енергетика Крис Рајт планира посета на Каракас, а договорот може да биде објавен наскоро. Се разгледува и можноста Венецуела дополнително да се оддалечи од ОПЕК додека ги зајакнува енергетските врски со Вашингтон.
Доколку биде постигнат, договорот би претставувал голем пресврт во односите меѓу двете земји. По години санкции и конфронтација, САД сега настојуваат да обезбедат долгорочен пристап до нафтата на земјата со најголеми резерви во светот, додека Каракас добива можност за нов капитал и технологија за обновување на запуштениот енергетски сектор.
